مولا امیر المومنین علیه السلام درباره انجام مستحبّات میفرمایند:
اگر مستحبّات ، واجبات را زیان رساند، بنده را به خدا نزدیک نگرداند.
چه بسیارند افرادی که به مستحبّات بیشتر اهمیت میدهند تا واجبات! مثلاً خانمهایی که به زیارت مشاهد مشرفه و حرمهای امامان معصوم علیهم السلام میآیند اما حفظ حجاب که واجب است را جدّی نمیگیرند.
و چه بسیارند کسانی که بخاطر انجام یک مستحب، کار حرامی مرتکب میشوند! مثلاً برای دست رساندن به ضریح امامان علیهم السلام به بقیه فشار میآورند و باعث آزار و اذیت دیگران میشوند.
حضرت امیر علیه السلام درباره آداب بخشش و صدقه دادن میفرمایند:
بخشنده باش نه با تبذیر و انداره نگه دار و بر خود سخت مگیر.
اولاً حتما دست بخشنده باید داشت، ثانیاً در بخشش ،اسراف نباید کرد. ثالثاً این بخشش نباید طوری باشد که زندگی را بر خود ، خانواده و اهل و عیالش سخت کند.
مولایمان علی علیه السلام در وصف آفرینش انسان میفرماید:
با شما سخن گویم از این انسان که در تاریکجاى زهدانش بیافرید،
و در پردههاى تیره اش در پیچید. نطفه اى بود جهنده و پلید،
سپس خونى شد لخته و نا تمام، و بچه اى در شکم مام،
و شیرخواره اى از پستان، و کودکى در خور دبستان ...
انسان اگر بداند که ابتدا چه بوده، نطفهای جهنده و پلید! و در آخر هم چه میشود، مرداری بدبو و غیر قابل تحمل. هرگز تکبّر نورزد هرگز!
کلام حضرت علی علیه السلام در به تصویر کشیدن روز قیامت:
تا آن گاه که جهان سرآید، و بانگ نیستى برآید.
رشته کارها گسسته گردد و بناى روزگار در هم شکسته.
چون نوبت خفتن به سر رسد و رستاخیز در رسد، آنان را از شکاف گورها، و دل مورها، و لانه پرندگان و کُنام درندگان، و درون مغاک بیرون آرد.
شتابان، فرمان او را نیوشا، در رفتن به بازگشتگاه او، کوشا.
تنها راه نجات ، افزایش محبّت و معرفت به ائمه معصومین سلام الله علیهم اجمعین است. شناخت به همراه دوست داشتن ایجاد انگیزه میکند و منجر به ترک گناهان میشود. انشاءالله
امام علی علیه السلام در تعریف پارسایی میفرمایند:
ای مردم! پارسایی، دامن آرزو درچیدن است،
و شکر نعمت حاضر گفتن،
و از ناروا پارسایی ورزیدن.
نکته قابل توجه: تقوا و پارسایی فقط به ترک گناه نیست، علاوه بر دوری از محرّمات الهی باید نعمتهای حاضر خدا را شکر گفت و از آرزوهای دراز و بیثمر پرهیز کرد. داشتن آرزوهای دراز و دور از توان انسان، به مرور زمان منجر به شکستن خطوط قرمز الهی خواهد شد.
حضرت امیر علیه السلام در نیایشی با خداوند علیّ متعال اینگونه میفرماید:
خدایا بر من ببخشای نگاههایی را که نباید،
و سخنانی که به زبان رفت و نشاید،
و آنچه دل خواست و نبایست،
و آنچه بر زبان رفت از ناشایست.
مولایمان علی علیه السلام در این کلام منشأ مهمترین گناهها را برای ما بیان
فرموده ، چشم و زبان و قلب سه عضوی هستند که اغلب گناهان را رهبری میکنند.از گناه
زبان دو بار طلب بخشایش میفرماید، شاید به خاطر این است که گاهی حرفی
میزنیم که بد نیست اما عاقبت و عوارض بدی دارد و گاهی خود حرفی که میزنیم
ناشایست است.
امیر مومنان علی علیه السلام میفرمایند:
خدا بیامرزد مردی را که حکمی را شنید و نیک فهم کرد،
خدا را حاضر دید و از گناه ترسید.
در پی حق رفت و بدان رسید، آرزو را سرکوب کرد و با هوسِ خویش جنگید.
شکیبایی را مرکب نجات ساخت و پرهیزگاری را برگ روز وفات.
چه بسیار افرادی که با کج فهمی احکام دین، به بیراه رفتند و از عالِمهای شدند که اذا فسد العالِم فسد العالَم. باید به همراه تحصیل، تهذیب را جدی بگیریم و الا علم روی علم ،فقط حجاب روی حجاب است.
پی نوشت:
برگرفته از خطبه ۷۶ ، ص ۵۶
روایت برادر مقام معظم رهبری از زندگی ایشان:
🔻آقا خیلی ساده زندگی میکنند، زندگی شخصیشان، حتی در خورد و خوراک. یا مثلا میهمانیهای خودمانی؛ تشریفاتی ندارند.
🔻ایشان معمولا میوه دیدارهایشان دو رقم بیشتر نیست. حتی اینجا که پذیرایی میکنند، دو رقم است، سه رقم نیست. غذا هم یک رقم؛ یک خورشت؛ فقط یک خورشت.
🔻یعنی تجملات مطلقا وجود ندارد. بدونتجملات و بیتکلفبودن؛ غیر از این نمیتواند باشد.
🔻یعنی سعی در اینکه حتما مثلا فرض کنید فرش داشته باشد، نه. همین الان واقعا در خانهشان گلیم است. در کتابخانهشان موکت است. اندرون خانه هم همین است. ایشان مبل ندارند، در خانهشان از این صندلیهای پلاستیکی است که احتمالا دیدهاید. من خریدم و فرستادم برایشان. خودشان حاضر نبودند حتی آن را هم بخرند. شما اگر بروید در خانهاش، احساس این را نمیکنید که خانه یک مقام درجه یک جهان اسلام، رفتهاید.
🔻 من تهران اوایل در سال ۷۱، ۷۲ فرش خریده بودم، الان این فرشها هست. دو تا قالی سه در چهار از مشهد خریده بودم، قسطی ۷۰۰هزار تومان. مدتها خجالت میکشیدم خانواده اخوی را دعوت کنم؛ آقا که جای خود دارد. بچهها را دعوت کنم که بگویند عمو فرش خریده، فرش و مبل. واقعا خجالت میکشیدم. احساس شرمندگی میکردم.
پی نوشت:
متن کامل گفتگو در سایت مشرق
به خدا که با مردن چیزی به سر وقت من نیامد که آن را نپسندم!
و نه چیزی پدید گردد که آن را نشناسم.
بلکه چون جوینده آب به شب هنگام بودم که ناگهان به آب رسد!
ما هم میتوانیم چنین مرگی را تجربه کنیم فقط یک یا علی میخواهد و البته یک اراده قوی برای علی وار زیستن.
نگویید : ای بابا تو این دوره زمونه کی میتونه علیوار زندگی کنه؟!
یک نمونه زنده و بزرگ آن، ولی امر مسلمین جهان امام خامنهای هستند که باید قدر ایشان را بدانیم و برای
سلامتی و طول عمر بابرکت ایشان دعا کنیم.
مولایمان حضرت علی علیه السلام درباره اسباب شادی و غم میفرمایند:
شاد باش بدانچه از آخرتت به دست آوردهای ،
و اندوهناک باش بر آنچه از دست دادهای.
بدانچه از دنیا به دست آری فراوان شادمان مباش،
و بدانچه از دست دادهای ناشکیبا و نالان مباش.
تو را در بندِ آن باید که پس از مرگ شاید.
شادی زود گذر دنیوی همان طور که زود میآید زود هم میرود و حداکثر پایداری آن طول زندگی دنیوی انسان است مثلا شاید حداکثر ۱۰۰ سال! اما پایداری شادی اخروی به مقدار مدت زمان آن است که بینهایت فقط کلمهای است برای نشان دادن زمان زندگی ابدی!
