گوهرنویس

سیری در امواج خروشان اقیانوس بی‌کران کتاب شریف نهج البلاغه/ حکایات ناب گلستان سعدی

گوهرنویس

سیری در امواج خروشان اقیانوس بی‌کران کتاب شریف نهج البلاغه/ حکایات ناب گلستان سعدی

آخرین نظرات
  • ۲۶ مرداد ۹۷، ۱۴:۰۵ - سیّد محمّد جعاوله
    احسنت

۲۱ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «توصیف دنیا» ثبت شده است

 

حضرت علی علیه السلام درباره جنایاتی که دنیا مرتکب می‌شود می‌فرمایند:

... بسا کسى که بدان اعتماد کرد، و ناگهان مزه تلخ مصیبت را بدو چشاند، و بسا صاحب اطمینانى که ناگهانش در خاک و خون نشاند. بسا صاحب عظمتى که او را خُرد و ناچیز ساخت، و بسا نازنده اى که او را به خوارى انداخت ...

نکته:

همه ما کم وبیش دیده‌ایم افراد مغرور و قدرتمندی که یک شبه به خاک سیاه نشسته‌اند، تاجرانی که  یک شبه برشکسته می‌شوند ، صاحبان قدرت و حاکمان خون‌خواری که ناگهان با خفّت و خواری به خاک و خون کشیده می‌شوند. متکبرانی که با ناز و عشوه به دین و ایمان جوانان حمله می‌کنند و ناگهان با ذلت و خواری خانه نشین می‌شوند. حتما هر یک از شما نمونه‌ای می‌شناسید.

 نمونه ای از عواقب ناگوار اعتماد به دنیا : کشور زورگو و مست قدرت آمریکا گوشه‌ای ناچیز از مظاهر دنیاست که دیدیم اعتماد ناشیانه بعض مسئولین ما به او چه نتیجه‌ای در برجام به ما تحمیل کرد!

مطالعه بیشتر:

 دنیا همچون مار است

دنیا همچون گرد کاهی بی ارزش

کم‌تر از آب بینی بُز زکامی

مشمئزکننده‌تر از استخوان خوک مرده در دست جذامی

ناچیزتر از نیم‌خورده ملخ

دنیاپرستان سگان عوعوکنان

گوهر نویس

جملاتی پر محتوا و خروشان از امیر بیان امیرالمومنین علیه السلام در مورد خاصیت و ماهیت دنیا:

... کسى از نعمت آن در سرورى نبود، جز که پس آن اشکى از دیده هایش پالود، و روى خوش به کسى نیاورد، جز آنکه با سختى و بد حالى پشت بدو کرد، و باران آسایشش بر کسى نبارید، جز آنکه با رگبار بلایش بیازارید ... .


نکته ۱:

در دنیا هر راحتی و خوشی که به شما می‌رسد ، یک سختی هم قبل یا بعد از آن خواهد بود! هر انسانی روزی نعمت‌ها و شادی‌هایی دارد که بالاخره تمام می‌شود و حسرت و آه از دست دادن آنها گریبانش را می‌گیرد. طبیعت و ماهیت دنیا این است ، نعمت جوانی و شادابی جسم به زودی از دست می‌رود و جایش را به انواع درد‌ها و عوارض پیری می‌دهد و همین طور دیگر نعمت‌ها ... .

نکته ۲:

پس ما باید در برابر چنین دنیای بی‌وفایی چکار کنیم؟! جواب بسیار ساده است ، به آنچه دنیا با زبان بی‌زبانی می‌گوید گوش فرا دهید!  دنیا خودش را معرفی کرده ، مگر نمی‌بینید قتل و غارت و کودک کشی سعودی‌های مست را ، مگر نمی‌بینید  چپاول‌گران اسرائیلی را که جان و مال و ناموس مردم مسلمان فلسطین را به تاراج می‌برند ، مگر نمی‌بینید هر روز تشییع جنازه دوستان و آشنایان خودتان و دیگران را !! بله دنیا می‌گوید من بی رحم هستم ، هر که باشی پولدار یا فقیر ، قدرت فرعون را داشته باشی یا بیمار سرطانی معلول! هر چه باشی خواهی مُرد! زودتر از آنچه فکر کنی خواهی مُرد! پس آماده باش!

مطالعه بیشتر:

قیمت انسان چقدر است؟(جواب حضرت امیر ع)

دو چیز در زمین مایه‌ی امان از عذاب خدا بود

هیچ کاری با تقوا اندک نیست

توصیه حضرت علی ع برای روا ساختن حاجت

توصیف دنیاپرستان در کلام حضرت امیر ع

گوهر نویس

 

حضرت امیر علیه السلام در مورد وضع انسان در دنیا می‌فرمایند:


آدمى در جهان نشانه است و تیرهاى مرگ بدو روانه، و غنیمتى است در میان و مصیبتها بر او پیشدستى کنان. و با هر نوشیدنى، ناى گرفتنى است و با هر لقمه اى طعام در گلو ماندنى، و بنده به نعمتى نرسد تا از نعمتى بریده نشود، و به پیشباز روزى از زندگى خود نرود تا روزى از آنچه او راست سپرى نشود. پس ما یاران مرگیم و جان‌هامان نشانه مردن، پس چسان امیدوار باشیم جاودانه به سر بردن؟!


حضرت در تشبیه بسیار زیبایی، انسان را به یک سیبلی تشبیه کرده‌اند که هدف تیراندازی چابک‌سوارانی ماهر و بی‌رحم قرار گرفته است. هر لحظه ممکن است تیر یکی از آنها به هدف بخورد و طومار زندگی انسان را در هم بپیچد. همین آب گوارا یا لقمه‌ای کباب چرم و نرم ممکن است تیری باشد که نای و گلوی انسان را هدف گرفته باشد و به امر خدا جان را از کف انسان برباید!


مطالب بیشتر:

 توصیف دنیا در بیان امیر بیان

تعریف علوی اعتدال و میانه‌روی

شادی و غم واقعی به چیست؟!

مرگ از دید آقایمان حضرت علی علیه السلام چگونه است!؟

توشه گیری از دنیا در کلام حضرت امیر ع

گوهر نویس

 

حضرت علی  علیه السلام خانه دنیا را اینگونه توصیف می‌فرماید:

دنیا خانه اى است که از آن بگذرند، نه جایى که در آن به سر برند، و مردم در آن دو گونه اند: یکى آن که خود را فروخت و خویش را به تباهى انداخت، و دیگرى که خود را خرید و آزاد ساخت.

حضرت امیر علیه السلام  دنیا را خانه‌ای می‌داند که باید از آن عبور کرد نه اینکه دار اقامت انداخت و به ماندن در آن دل خوش کرد. خوشا به سعادت کسی که خود را از بند لذات پوچ دنیوی آزاد ساخت و به سوی نور حرکت کرد.

گوهر نویس

 

حضرت امیرالمومنین علیه السلام  در نکوهش نکوهنده‌ی دنیا می‌فرمایند:

اى نکوهنده جهان، فریفته به نیرنگ آن، ... فریفته دنیایى و سرزنشش مى نمایى!؟ تو بر دنیا دعوى گناه دارى، یا دنیا باید بر تو دعوى کند که گنهکارى؟! ... چند کس را با پنجه هایت تیمار داشتى؟ و چند بیمار را با دستهایت در بستر گذاشتى؟ ... دنیا خانه راستى است براى کسى که آن را راستگو انگاشت، و خانه تندرستى است آن را که شناختش و باور داشت، و خانه بى نیازى است براى کسى که از آن توشه اندوخت، و خانه پند است براى آن که از آن پند آموخت. مسجد محبان خداست، و نمازگاه فرشتگان او، و فرود آمدن‌گاه وحى خدا و تجارت‌جاى دوستان او.


این بیان امیر بیان علیه السلام  در جواب کسانی است که هر گناهی و اشتباهی دلشان می‌خواهد مرتکب می‌شوند و بعد تقصیر آن را گردن دنیا می‌اندازند! با هوای نفس و وسوسه‌های شیطانی فریفته لذات دنیا می‌شوند و پندهای دنیا را فراموش می‌کنند.

 بله حضرت می‌فرمایند همین دنیا مسجد اولیای الهی است. محل جمع‌آوری توشه و مزرعه آخرت است. چرا تقصیر کثافت‌کاری‌هایت را به گردن دنیا می‌اندازی!؟ زمین دنیا با فروخوردن لحظه‌ای مردگان هر لحظه دارد فریاد می‌کشد که من ماندنی نیستم، من به هیچ کس وفا ندارم، پند بگیرید و به سوی خدا و بندگی خدا بروید. آیا چیزی جز این می‌گوید!؟

گوهر نویس

 

حضرت امیر علیه السلام درباره دل نبستن به دنیا می‌فرمایند:

در عزت و ناز دنیا بر یکدیگر پیشدستى مکنید، و به آرایش و آسایش آن شادمان مشوید، و از زیان و سختى آن ناشکیبا مباشید. که عزت و نازش پایان یافتنى است، و آرایش و آسایش آن سپرى شدنى، و زیان و سختى آن تمام شدنى، و هر مدتى از آن سرآمدنى و هر زنده‌ی آن مردنى.

نکته مهم:

این کلام شیرین حضرت از یک طرف به افراد مرفّه و ثروتمند هشدار می‌دهد که فریب این راحتی و آسایشی که دارید را نخورید، این آسایش سپری می‌شود و درد و رنج اخروی آن می‌ماند.و از طرف دیگر به افراد مستمند و ضعیف جامعه امید می‌دهد که صبر داشته باشید هر سختی تمام شدنی است. پس از هر سختی آسایشی نهفته است. زندگی حداکثر صد ساله دنیا در برابر زندگی بی‌نهایت اخروی قابل مقایسه نیست.

پی نوشت:

بخشی از خطبه۹۹ ؛ص۹۱

گوهر نویس


حضرت امیرالمومنین علیه السلام در توصیف دنیا می‌فرمایند:

دنیا خانه اى است که از آن بگذرند، نه جایى که در آن به سر برند، و مردم در آن دو گونه اند: یکى آن که خود را فروخت و خویش را به تباهى انداخت، و دیگرى که خود را خرید و آزاد ساخت.

 دنیا جای ماندن نیست، گذرگاه است و جای عبور است. مردم در دنیا دو دسته هستند؛ یک دسته دنیا را می‌فروشند، اما یک دسته خودشان را می‌فروشند. کسانی که دنیا را می‌فروشند و از آن صرف نظر می‌کنند، به سعادت می‌رسند و در آینده خیلی خوشحال‌اند که به چیزی گذرا و فانی دل نبسته‌اند. اما آن‌هایی که خودشان را می‌فروشند، خودشان را در معرض هلاکت قرار می‌دهند و برای همیشه پشیمان خواهند شد.

پی نوشت:

حکمت ۱۳۳؛ ترجمه استاد شهیدی

گوهر نویس

حضرت علی علیه السلام درباره کوتاهی دنیا می‌فرمایند:

 بندگان خدا! شما را سفارش مى کنم این دنیا را که وانهنده شماست واگذارید، هر چند وانهادن آن را دوست نمى دارید. دنیایى که تن ها را کهنه مى کند، هر چند نو شدن آن را خوش دارید. مثل شما و دنیا، چون گروهى همسفر است که به راهى مى روند، و تا در نگرند آن را مى سپرند، و یا قصد رسیدن به نشانى کرده اند، و گویى بدان رسیده اند. چه کوتاه است.

 

مثل شما اهل دنیا مثل کاروانی هستید که پا در راه گذاشته و مشغول رفتن است و یک‌باره می‌بینند که به منزل رسیده‌اند. خیال می‌کردند خیلی راه طولانی است و باید مدت‌ها وقت صرف کنند تا به مقصد برسند، ولی هنوز خودشان را درست جمع نکرده بودند که یک‌باره می‌بینند، به منزل رسیده‌اند.

پی نوشت:

برگرفته از خطبه ۹۹ ترجمه استاد شهیدی
گوهر نویس


حضرت امیر علیه السلام در هنگام تلاوت آیه شریفه {یا ایها الانسان ما غرک بربک الکریم؛ انفطار،۶ } فرمودند:

سخن به راست بگویم، دنیا تو را فریفته نساخته، که تو خود فریفته دنیایى و بدان پرداخته. آنچه را مایه عبرت است برایت آشکار داشت، و میان تو و دیگرى فرقى نگذاشت. او با دردها که به جسم تو مى گمارد، و با کاهشى که در نیرویت پدید مى آرد، راستگوتر از آن است که با تو دروغ گوید و وفادارتر از آنکه با تو راه خیانت پوید.

 

خود دنیا دائما به تو می‌گوید که فریب مرا نخور! جوان بودی و نشاط و قوت داشتی، حالا پیر شدی. ببین دنیا این است! حواست جمع باشد! جوان قوی، پیر ضعیف و ناتوان می‌شود و بعد هم می‌میرد. دنیا به تو می‌گوید من این هستم و این سخنان را با صداقت و راستی و صمیمت به تو می‌گوید. زندگی دنیا این است و دنیا تقصیری ندارد. تو خودت فریبش را خورده‌ای.

 

پی نوشت:

برگرفته از خطبه ۲۲۳

 

گوهر نویس

حضرت علی علیه السلام در توصیف دنیا می‌فرمایند:

مردم دنیا چون کاروانند، تا بار فکنند کاروانسالارشان بانگ بر آنان زند تا بار بندند و برانند.


در تعبیر دیگری امیرالمؤمنین علیه السلام مردم دنیا را به قافله‌ای تشبیه می‌فرماید که پس از خستگی حرکت، در جایی منزل کرده‌اند تا مقداری استراحت کنند و غذایی بخورند، اما هنوز قرار نگرفته‌اند که مدیر کاروان دستور حرکت می‌دهد. اصلا نفهمیدند که چه شد؛ هنوز انسان یک تجربه کامل از یک زندگی ندارد، اما به او می‌گویند وقت شما تمام شد. تشریف ببرید! حتی فرصت استراحت نیز پیدا نمی‌کنند.

پی نوشت:

بخشی از حکمت ۴۱۵

گوهر نویس